Była miła,
Wciąż o nas wspominała,
Ludziom o nas opowiadała,
Wręcz się tym szczyciła,
Tym, że jesteśmy razem,
Stwarzając idealną parę,
Łączyła przyjemne z pewnym,
Niesamowicie uczuciem wielkim,
Iskra nie wypali się,
Gdyż jest poświęcona wielkim zjawiskiem,
Jest nim spotkanie nas dwojga,
Ciężkie z nas przypadki,
Wielbią z nieba nas nasze dziadki,
Wielbimy się wzajemnie biorąc życie we szranki,
Razem sprawimy, że bul przestanie istnieć,
Jesteśmy dla siebie stworzeni,
Niczym Adam dla Ewy,
Drzewo dla owocu,
Mocą naszą jest miłowanie,
Choć spełnienie jest nam jeszcze nie znane.
Zapewniając sobie rozrywkę w cienkim i szalenie czasem odbijającym się od naszych okien życia blasku. Warto czasem pofantazjować na punkcie czyichś względów. Wielkość słów nie opisanych jeszcze ma pewne granice, gdyż jak tylko słyszy się ciszę to sprawa ma się ku lepszemu, bo już wiadomym jest, że ona przeminie i zniknie niczym znoszone ubranie, zjeść od lat wyczekiwane, pełne w energie pierwsze lub i drugie śniadanie. Nie samemu z osobą, która sprawić ma, że nasza natura będzie bardziej znośna oraz bardziej poznana.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz